Είσαι, λοιπόν, τολμηρός άνθρωπος και αποφάσισες να κυκλοφορήσεις πεζός σε μια ελληνική μεγαλούπολη. Πρώτα απ’ όλα, συλλυπητήρια. Έπειτα, καλή τύχη. Θα τη χρειαστείς. Η αστική ζούγκλα έχει τους δικούς της νόμους. Οι διαβάσεις υπάρχουν μόνο ως διακοσμητικά σχέδια στην άσφαλτο (όπου ακόμη φαίνονται) και τα φανάρια… α, τα φανάρια! Είναι απλά ακριβοπληρωμένες εικαστικές προτάσεις. Κάτι μεταξύ έργου τέχνης και κοινωνικού πειράματος. Τα μηχανάκια και τα πατίνια πετάγονται από το πουθενά, λες και είναι Pokemon που ξεπετάγονται από το χορτάρι, το ξέρεις ότι θα συμβεί, αλλά ποτέ δεν είσαι έτοιμος. Εσύ, όμως, εκεί με θράσος θέλεις να περάσεις απέναντι σώος, αβλαβής και κατά προτίμηση όχι viral σε βίντεο κάποιου περαστικού. Το ιδανικό σενάριο; Να γελάς μετά με την περιπέτειά σου από το κρεβάτι σου ελπίζοντας όχι αυτό του νοσοκομείου.
Υπάρχει και η άλλη κατηγορία: εκείνοι που ζουν για το story και τη στιγμή. Τους λες και οι influencers του πεζοδρομίου. Τους βλέπεις στο φανάρι και την ώρα που γίνεται πράσινο, περπατούν λες και συμμετέχουν σε slow-motion clip. Μερικοί έχουν soundtrack στα ακουστικά, οι πιο τολμηροί απλά φαντάζονται ότι έχουν. Το βλέμμα τους λέει ξεκάθαρα: “Αν είναι να με πατήσει ο Τάκης από τις γρήγορες μετακομίσεις, τουλάχιστον θα πεθάνω fabulous”. Αργό βήμα, το κινητό πάντα στο χέρι (γιατί το TikTok έχει προτεραιότητα) και αν βρέχει; Κανένα πρόβλημα. Το wet look είναι in, το λέει κι ο αλγόριθμος. Ακόμα κι αν περάσει νταλίκα ξυστά, θα κοιτάξουν πίσω με εκείνο το ανεπανάληπτο ελληνικό ύφος: “Έλα μωρέ και, τι έγινε; Σιγά ας περιμένει!”
Και μετά είναι οι… άλλοι. Αυτοί που δεν έχουν ιδέα πώς βρέθηκαν στη μέση του δρόμου. Με το ένα πόδι στην άσφαλτο και το άλλο στο “αντίο ζωή μου”.
Τους προσπερνά ένα λεωφορείο, ένα παπί, ακόμα και μια γιαγιά με πιο σταθερό περπάτημα. Εκείνοι όμως στέκουν παγωμένοι, με βλέμμα που φωνάζει “τι πάω να κάνω, Θεέ μου;”. Κι όταν τους κορνάρουν; Απαντούν με το κλασικό, διαχρονικό, ελληνικό σήκωμα χεριού: “Τι θες, ρε. ……..;” (Κλασικό. Αγαπημένο. Αναλλοίωτο.)
Η Μεγάλη αλήθεια βέβαια σε αυτή τη χώρα είναι ότι αποκωδικοποιούμε την πληροφορία με έναν δικό μας τρόπο. Για παράδειγμα όταν βλέπουμε πορτοκαλί φανάρι το λαμβάνουμε ως “κάνε ό,τι θες” Στο κόκκινο λαμβάνεται η πληροφορία “πάτα τους αν δεν βιάζονται”. Και στο πράσινο είναι κάτι που δεν έχει καμία σημασία. Το να περάσεις τον δρόμο εδώ είναι σπορ υψηλής αδρεναλίνης. Κατάφερες και πέρασες απέναντι; Ζωντανός; Αρτιμελής; Συγχαρητήρια. Αλλά την επόμενη φορά μην ξεχνάς ότι ή θα περάσεις με στυλ, ή θα περάσεις κατά λάθος. Ή αν είσαι πολύ τυχερός…. κάποιος θα έχει φρενάρει την τελευταία στιγμή.
META MAGAZINO: Διαβάστε εδώ το ανοιξιάτικο τεύχος
- Για να μαθαίνετε πάντα όλα τα νέα, κάντε like στη σελίδα μας olanea.gr
