Στον τρισμέγιστο
Θεσσαλονικάρχη Στεφάν λε Τσιτσό!*
Δεύτερο πρωινό στην Θεσσαλονίκη! Ρωτάω τον συμπαθέστατο Δημήτρη στην ρεσεψιόν, για το που θα βρω καλό μπουγατσατζίδικο και μένω ενεός όταν τον ακούω να ψελλίζει: Ωχ! Δύσκολο!
Το είχα μυριστεί από την προηγούμενη μέρα στην πρώτη βόλτα στην Εγνατία οδό – εκτός από το απίστευτο σκηνικό όπου περνώντας μπροστά από κατάστημα με άθλια κιτσόρουχα και κινέζικα φτηνοπάπουτσα ο νεαρός κράχτης μου απευθύνθηκε λέγοντας: Ορίστε περάστε, ρουχαλάκια και παπουτσάκια για ‘σάς!!!!!!!!!!!
-Σε μένα το είπες αυτό; του αντέτεινα και χώθηκε μέσα στο μαγαζί. Καλά τα μαυροκόκκινα χειροποίητα μποτάκια δεν τα βλέπεις,το κόκκινο πάναμα από το Εκουαδόρ δεν το βλέπεις, ούτε το θερινό μπλέιζερ του Γιαννέτου, ούτε το ποσετάκι από το Μουσείο Έσσερ!Δεν βλέπεις χριστιανέ μου,ότι από μπροστά σου περνάει ένας μπάρμπας που δεν έχει καμία σχέση με τα ρούχα που πουλάς που είναι για αυτούς που λένε μόνο: Ναι ρε μπρό… Έλα ρε μπρό…Μπρό μου… Γιατί ρε μπρό…- εκτός λοιπόν από αυτό το σκηνικό και τις εικόνες γύρω και τα πρόσωπα που με έριχναν σε μία καταθλιπτική κατάσταση, διαπίστωσα ότι η πόλη είχε αλωθεί από χαμουτζίδηκες αλυσίδες “μικρογευμάτων” και BAKERY σε κάθε της γωνιά και σε όλη της την έκταση.
Ο Δημήτρης λοιπόν μου λέει, θα πας στην οδό Βαλαωρίτου όπου ίσως υπάρχει ακόμα κάτι, ή στην Βασιλέως Ηρακλείου που είναι ο τελευταίος “Σερραίος”,αν δεν έχει κλείσει…Αμ δε! Ούτε το ένα, ούτε το άλλο,η πλήρης μπουγατσική ερήμωση στην Μπουγατσούπολη! Θού Κύριε!
Ευτυχώς που το προηγούμενο βράδυ με τους συναδέλφους Μάρκο Λάζο συν τη Νίκη και Αβέρκιο Λουδάρο επισκεφτήκαμε τον τελευταίο πρόμαχο της γαστρονομίας της Νύμφης του Θερμαϊκού,τον ξακουστό ΤΣΑΡΟΥΧΑ! Εκεί έλαβε χώρα το εξής σκηνικό χωρίς σκηνοθεσία: Την ώρα που παραγγέλνω διάφορα γλυκά με επιφωνήματα και χειρονομίες προς τον μαιτρ του εστιατορίου Αντώνη, σκάει ο ηθοποιός Γιώργος Κωνσταντίνου-γνωστός για την σκηνή με το προφιτερόλ- και κάθεται σε διπλανό τραπέζι, έρχεται αμέσως μετά να με χαιρετήσει ο Δημήτρης Σταρόβας που παίζουν μαζί το “Εκείνος και Εκείνος”και του λέω Δημήτρη “τι σύμπτωση ο κύριος Κωσταντίνου ήρθε την ώρα που παρήγγειλα τα γλυκά…”,”Το είδα αγαπητέ συνάδελφε!” μου φώναξε ο Γιώργος Κωνσταντίνου!
Επανέρχομαι!Δύο ώρες να ψάχνω και να μην βρίσκω πουθενά μπουγατσατζίδικο της προκοπής, “όπως παλιά οι μπουγάτσες δύο δύο, ούτε Καμάρα ούτε Πολυτεχνείο”…Που; Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κ’ άγρια μέντα και οι μύστες απολάμβαναν τυρί, κρέμα,κιμά, τώρα πασάρουν “με Μερέντα” και θλίβεσαι πραγματικά!
Μετά από σχετικό γκουγκλάρισμα κατευθύνομαι στον στόχο! Από μακριά ενώ πλησιάζω αρχίζω να πιάνω το σκηνικό όπως σε διάφορα “αθηνέζικα” νεοπαπαρέξ φαλαφελάδικα,πρωτεϊνάδικα και άλλα βοϊδάδικα μαλωμένα με την νοστιμιά, βλέπω πλήθος από χίπστερ και μη, με σακίδια και ακουστικά να περιμένουν σε μια τεράστια ουρά,το περιβάλλον και η διακόσμηση κάτι σε ατμόσφαιρα Ιαμαϊκής, δηλαδή ρέγγε και μπουγάτσε και λακέρδε, κάτι Άλφα Μπλόντυ και Μπομπμάρλευ,τεράστιοι κοκοφοίνικες και μπαφόκλαρα να κατεβαίνουν από ψηλά και έρχεται το πρώτο σοκ!
-Μία με κιμά, παραγγέλνει ένας τατουαζοφόρος νεαρός…
-Μας τελείωσε η κιμαδόπιτα,του απαντά η συμπαθέστατη μπουγατσοκόπτρια.
Κιμαδόπιτα;;;;;;;
Τι λέτε ρε! Όταν ο Παγωνίδης κατέβηκε το 1969 από την Νέα Ευκαρπία στη Σόλωνος και Ιπποκράτους πλάσαρε την μπουγάτσα με κιμά ως κρεατόπιτα στους αδαείς κατωισθμίτες λόγω συνθηκών… Άκου κιμαδόπιτα στο άντρο της μπουγατσοφαγίας!
Και μου έρχεται ταμπλάς όταν ακούω να ακολουθεί και η πρόταση: Να σου βάλω μια μπουγάτσα-πίτσα!!!!!!!!!
Τι να κάνει ο καψερός το δέχτηκε!
Περιγράφω το άλλο πρωϊνό στον συμπαθή Δημήτρη της ρεσεψιόν τα παθήματά μου και ακούστε τι μου λέει:
Κύριε Βασίλη, υπάρχει πρόβλημα!
Ξέρετε ο “Γρ…. Μικρογεύματα” που είναι διαπλεκόμενος έχει εξαγοράσει τα πάντα ( εκεί κάπου ξαναφωνάζω όπως την προηγούμενη στον κράχτη: Σε μένα το λες αυτό;)και κάποιες σοβαρές και ποιοτικές τοπικές αλυσίδες και μεμονωμένα ποιοτικά στέκια με αποτέλεσμα να εξαφανιστεί ότι καλό υπήρχε και να αφανιστούν οι μάστορες και οι μπουγατσοποιοί που φύλαγαν και κρατούσαν μέχρι πρότινος τις Μπουγατσοπύλες…
-Σε μένα το λές αυτό Δημήτρη μου; Άστο καλύτερα! Είμαι και εγώ θύμα αυτής της ιστορίας…και εκπλήσσομαι που εσύ εδώ τα λες με παρρησία αλλά οι δικοί μου τα έχουν ξεχάσει στας Αθήνας…
Σε ένα τριήμερο ένιωσα όλη την αλλοτρίωση,την ισοπέδωση,την μετανεωτερική αφασία,την μεταμπουγατσική εποχή της άλλοτε συνβασιλεύουσσας,την αγένεια παντού σε όλο της το μεγαλείο, κυρίως από νεαρά άτομα στους χώρους εστίασης,το να σε σηκώνουν και να σε διώχνουν από τα μαγαζιά που κάποτε ξενυχτούσαν χωρίς να προλάβεις να γευτείς την τελευταία σου μπουκιά στις 11:30 το βράδυ ενώ δεν έχεις κλείσει σαραντάλεπτο στο μαγαζί και σε σερβίρουν πριν από ένα λεπτό και νιώθεις ως ο τελευταίος Βαλκάνιος τουρίστας ή τιποτένιος Βησιγότθος!!! Μιλάμε για τραγωδία…
Και πάμε στην τελευταία ημέρα! Δευτέρα μετά την Έκθεση. Το τελικό χτύπημα, ακαριαίο και τελειωτικό!
Ρωτάω για τελευταία φορά σε κατάστημα που αγοράζω κάτι αν θα βρω μπουγατσατζίδικο όπως παλιά να καθήσω σαν άνθρωπος και να απολαύσω την μπουγάτσα μου με ένα σοκολατούχο γάλα…
-Αααα βεβαίως κύριε,μου απαντά νεαρός που αμφιβάλλω αν γνώρισε και γεύτηκε ποτέ την δόξα για την οποία μιλάω!Στην Αριστοτέλους, συνεχίζει,θα πάτε σε παραδοσιακό μαγαζί, έχει δύο και πάνω και κάτω…
Έπρεπε να το είχα καταλάβει…το κάτω δεν το βρήκα μάλλον γιατί με το μυαλό μου άλλο πράγμα έψαχνα, βρίσκω το δεύτερο, πιάνω στο φτερό το “αλυσιδωτόν” του πράγματος και παθαίνω πολιτισμικό ΣΟΚ!
Στην πρωτεύουσα της γαστρονομίας στην πόλη που δίδαξε την γεύση και την νοστιμιά,οϊμέ τι μού ‘μελλε να πάθω!
Βλέπω ότι είναι σελφ σέρβις και ορθάδικο(σε κάτι άβολους μικροπάγκους)και ενώ είμαι μονίμως όρθιος και του ορθίου,η μπουγατσοφαγία για μένα από τότε που πρωτογεύτηκα στο Ανώτερον,το Ρεκόρ,το Άλφα και το Μαμ στα Σέρρας είναι ιεροτελεστία και φιλοσοφία.
Μπαίνω μέσα βλέπω την ισοπεδωτική αθηνέζικη κατάσταση στο όλον,αρχίζω να γίνομαι μπαλάκι ανάμεσα στο ταμείο και στο σημείο παραγγελίας -αυτό δεν με πολυενόχλησε-, αλλά σε λίγο μου ήρθε μία δυνατή σφυριά κατακούτελα που συνέτριψε τα πάντα και ένιωσα μια καταβόθρα του Θερμαϊκού να με ρουφάει με μανία και να εξαφανίζεται από εμπρός μου το σύμπαν!
-Θα ήθελα μία με τυρί και ένα σοκολατούχο…
– Βάζω μία ΦΕΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑΚΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!…..και το σοκολατούχο από το ταμείο!
Θεώρησα ότι δεν καλοάκουσα ή ότι ήταν κάποια κακιά στιγμή,ή ότι κάποιος μου την έχει στημένη και με κοροϊδεύει γιατί γνωρίζει ότι σε όλη αυτή την φέικ διαμάχη για τις μπουγάτσες,τα σουβλάκια,τα κασέρια κλπ κλπ αποδίδω τιμή και δίκαιο ιστορικό και θεωρητικό και επιστημονικό (έτσι για να σκάσετε οι άλλοι) στον Βορρά παρ’ όλο που διαπιστώνω με λύπη ότι οι επίγονοι αυτής της σπουδαίας παράδοσης είναι κάτι απαίδευτα ούγκανα που δεν ξέρουν να αρθρώσουν μια λέξη,που δεν έχουν επίγνωση,που δεν γνωρίζουν το δίκιο τους,που απαξιώνουν με τον τρόπο τους το μεγαλείο του πράγματος που με διάφορα τερτίπια και εφευρήματα όπως το πιό μεγάλο σάντουιτς (που δεν τρώγεται) ή το μπιφτέκι γεμιστό με γύρο(!!!!!) και άλλες αηδίες και κτηνωδίες καταστρέφουν τα πάντα!
Φτάνω στο ταμείο και μου ‘ρχεται ταμπλάς όπως λένε στα νοτιοδυτικά Σέρρας!
-Εχετε ένα σοκολατούχο μικρό;
-Μεγάλο καλή μου, μεγάλο! Έτσι τρώγεται ή μπουγάτσα!
-Ωραία! Ένα σοκολατούχο μεγάλο και μία μπουγάτσα ΦΕΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑΚΙΑ(!!!!!!!!!!!!!….)!!!!!!!….
Στο κέντρο της Αριστοτέλους!!!;;;
Ζάλην ένιωσα ένδον και ταράχτηκα ο σώφρων!Μου ήρθε συμφόρηση μαζί με έντονη αδιαθεσία. Νόμιζα ότι θα πέσω κάτω (χάμω καλύτερα) και θα γίνω εγώ κομματάκια….Που βρήκα την δύναμη και ανέφώνησα φωνήν μεγάλην και είπα: Χριστέ μου,δεν μπορεί να το ζω αυτό!
Ρε πάτε καλά εδώ μέσα! Αν είναι δυνατόν! Άκου “φέτα κομματάκια” σας πήραν φαλάγγι οι χαμουτζήδες;
-Κύριε αν το πούμε αλλιώς δεν θα καταλάβει πλέον κανείς…
Ένιωσα ηττημένος σφόδρα! Ταπεινωμένος και καταφρονεμένος!
Το απόλυτο κενό λόγω της καινοφάνειας! Πάνε στράφι οι ιδέες,τα όνειρα,τα οράματα…οι κουβέντες με τον αείμνηστο Γρηγόρη Τρουφάκο της Τροχαλίας που άνοιξε δρόμο στα βιβλία γαστρονομίας,που είχε σπουδάσει στις αρχές του ’60 στην Θεσσαλονίκη και μου έλεγε να πάρουμε τον χώρο δίπλα στις εκδόσεις,μεσοτοιχία με το “Εν Δελφοίς” εκεί που αργότερα δημιούργησε ο Αντόνιο το “Ιλ Ποστίνο” και να φέρουμε τον καλύτερο Σερραίο μαϊστορα και να προσφέρουμε μπουγάτσα μαζί με γάλα Γεωργικής!!!
Τα αποτελέσματα της πλήρους ισοπέδωσης,της αποϊεροποίησης,της αποπνευμάτωσης,της απαξίωσης,της μετάλλαξης,της καταβαράθρωσης,της τουριστικοποίησης των πάντων!
Η απόλυτη ύβρις και χλεύη μαζί!
Ό,τι ζουν, μέσα στον βόθρο των “δικτύων” ,του Τικτόκ και του Ίνσταγκραμ γίνεται πράξη ασήμαντη και ατελής! Όλος αυτός ο οχετός και ο δήθεν πόλεμος από κατιναριό και λαϊκολεμπέκουρες (Αθήνα VS Θεσσαλονίκη) από απόλυτα και τιποτένια τίποτα που δεν έχουν την παραμικρή γνώση και συναίσθηση και φυσικά ούτε τον τρόπο και τον λόγο -κυρίως αυτό- με άθλια γλώσσα και άναρθρες βαρβαρικές κραυγές προσπαθούν οι αδαείς “νότιοι” να δικαιολογήσουν καγχάζοντας για τα αδικαιολόγητα και οι “βόρειοι” ως επί το πλείστον ούγκανα να μην μπορούν να υπερασπιστούν την τεράστια παράδοση και το απόλυτο κατ’ εμέ δίκαιο που έχουν σε θέματα γεύσεων και κουζίνας!
Αυτά θα εξηγηθούν σε επόμενο κείμενο.
Προς το παρόν θα αναφωνήσω με φωνή μεγάλη και θα πω:
ΦΊΝΙΣ ΣΑΛΟΝΙΚΑ!
*Που συνεχίζει να δημιουργεί να μεγαλουργεί και να αγαπάει αυτή και σε αυτή την πόλη και να την ομορφαίνει με της παρέες και τα έργα του!
META MAGAZINO: Διαβάστε εδώ το ανοιξιάτικο τεύχος
- Για να μαθαίνετε πάντα όλα τα νέα, κάντε like στη σελίδα μας olanea.gr
