Η έναρξη της κυνηγετικής περιόδου και οι πρώτες έξοδοι στα κυνηγοτόπια αποτελούν για χιλιάδες κυνηγούς ημέρες προσμονής και χαράς. Για τον Γιώργο Ρινώτα, όμως, μία κυνηγετική έξοδος για λαγό εξελίχθηκε, όπως ο ίδιος καταγγέλλει στο iHunt.gr, σε μια εξαιρετικά οδυνηρή εμπειρία, καθώς έχασε την Έλλη, την 7χρονη σκυλίτσα (Ελληνικός Ιχνηλάτυης) που για χρόνια ήταν η συνεργάτιδα και σύντροφός του στο κυνήγι. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, λύκος κατασπάραξε το κυνηγόσκυλο στις Σέρρες, στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ Μεσολακιάς Σερρών και Οφρυνίου Καβάλας.
Το περιστατικό, σύμφωνα με όσα περιγράφει ο ίδιος στο iHunt.gr, σημειώθηκε την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026 στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ Μεσολακιάς Σερρών και Οφρυνίου Καβάλας.
Ο Γιώργος είχε βγάλει την Έλλη μαζί με ακόμη τρία σκυλιά για κυνήγι λαγού. Όπως αναφέρει, κατά τη διάρκεια της δίωξης τα υπόλοιπα σκυλιά εγκατέλειψαν μετά από διαδοχικά χαμένα ίχνη, ενώ η Έλλη συνέχισε μόνη της.
«Η Έλλη είχε σηκώσει τον λαγό και τον κυνηγούσαν μαζί με άλλα τρία σκυλιά. Στο τρίτο χάσιμο του λαγού τα άλλα τρία σκυλιά παράτησαν γιατί κουράστηκαν και έμεινε μόνη της. Ξανασήκωσε τον λαγό με κατεύθυνση πάλι προς το γιατάκι και εκεί την έστησε καρτέρι ο λύκος. Πάνω στη δίωξη ήταν και η τελευταία φορά που άκουσα τη φωνή της», περιγράφει.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η σκύλα βρισκόταν περίπου 900 μέτρα μακριά του όταν χάθηκε η επαφή μαζί της.
«Η απόσταση από εμένα ήταν στα 900 μέτρα. Εννοείται ότι δεν προλαβαίνεις να κάνεις τίποτα. Μάλιστα, στα 150 μέτρα από εκεί που βρήκαμε τη σκύλα είχαν καρτέρι οι γουρουνάδες», αναφέρει.
Το GPS που σταμάτησε να κινείται
Η πρώτη ένδειξη ότι κάτι σοβαρό είχε συμβεί ήρθε από το GPS που φορούσε η Έλλη.
«Μόλις κατάλαβα από το GPS ότι η Έλλη μου ήταν ακίνητη και το κολάρο φαινόταν κολλημένο σε ένα μέρος, με έπιασε ρίγος. Οτιδήποτε και να συνέβαινε, η σκύλα θα ερχόταν σε εμένα, μα εκείνη τη μέρα δεν ήρθε».
Για έναν κυνηγό που έχει μεγαλώσει, εκπαιδεύσει και κυνηγήσει επί χρόνια με έναν σκύλο, η απώλεια δεν περιορίζεται στην απώλεια ενός ζώου.
«Είναι σκυλιά με πάρα πολύ μυαλό και περίσσιο πάθος, τα οποία κάνουν τα πάντα για να σε κάνουν να χαίρεσαι και το καταλαβαίνουν σαν να είναι άνθρωποι. Έτσι η Έλλη μας χάθηκε άδικα και με πολύ άσχημο τρόπο, δίνοντας την ψυχή της για να πάρει το χάδι μου, να μου δείξει την αγάπη της. Επτά χρονών σκύλα και μου την κομματιάσανε», λέει ο Γιώργος.
«Και ξαφνικά… σιωπή»
Ο ίδιος περιγράφει με λόγια φορτισμένα την ιδιαίτερη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον κυνηγό και το κυνηγόσκυλό του μέσα στα χρόνια.
«Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να περιγράψεις αυτό το συναίσθημα. Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν βλέπεις απλά ένα ζώο να χάνεται. Βλέπεις όλα αυτά που έζησες μαζί του να περνούν από μπροστά σου.
Τα πρώτα βήματα σαν κουταβάκι, τα πρώτα μαθήματα αργότερα σαν έφηβο ζώο και πιο μετά επιτέλους τα πρώτα κυνήγια, τις φωνές, τις αγωνίες.
Και ξαφνικά… σιωπή.
Και αυτή η σιωπή πονάει, κυρίως για τον άσχημο και φρικιαστικό τρόπο».
Ζητά καταγραφή των περιστατικών
Πέρα από την προσωπική απώλεια, ο Γιώργος Ρινώτας θέτει και το ζήτημα των περιστατικών αλληλεπίδρασης λύκων με κυνηγόσκυλα, υποστηρίζοντας ότι η κατάσταση σε αρκετές περιοχές της περιφέρειας έχει επιδεινωθεί. Παρόμοιες καταγγελίες για επιθέσεις λύκων σε κυνηγόσκυλα έχουν καταγραφεί και σε άλλες περιοχές.
Όπως αναφέρει, οι κυνηγοί χρειάζονται πλέον μια οργανωμένη και συστηματική καταγραφή των περιστατικών, ώστε να υπάρχει πραγματική εικόνα για την έκταση του προβλήματος. Το ζήτημα της επίσημης καταμέτρησης και διαχείρισης των λύκων έχει τεθεί δημόσια και από κυνηγετικούς φορείς.
«Όλο και περισσότερα περιστατικά από κυνηγόσκυλα τα οποία χάνονται πάνω στο κυνήγι ή την εκπαίδευσή τους. Οι λύκοι πλέον πλησιάζουν και κατοικημένες περιοχές, αδιαφορώντας τις περισσότερες φορές για την ύπαρξη των ανθρώπων», υποστηρίζει.
Στο iHunt.gr έχουν επίσης δημοσιευτεί καταγραφές λύκων κοντά σε κατοικημένες περιοχές, χωρίς αυτό να αποτελεί από μόνο του επιβεβαίωση των συνθηκών του συγκεκριμένου περιστατικού που περιγράφει ο Γιώργος Ρινώτας.
Και συνεχίζει:
«Πίσω από κάθε σκύλο που χάνεται υπάρχει κάποιος που τον μεγάλωσε, κάποιος που έπαιξε και περπάτησε μαζί του και του έμαθε πολλά, μεταξύ άλλων και να κυνηγάει. Κάποιος που κάθε φορά, με περίσσια αγωνία, τον περίμενε να γυρίσει. Γιατί ο σκύλος για εμάς δεν είναι απλά “σκύλος”. Είναι σύντροφος, είναι φίλος, είναι συνεργάτης και είναι οικογένεια».
Ο Γιώργος απευθύνει παράλληλα έκκληση προς τις Κυνηγετικές Ομοσπονδίες και την Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος να αναλάβουν πρωτοβουλία για την καταγραφή ανά περιοχή των επιθέσεων και των απωλειών κυνηγόσκυλων.
«Ας ξεκινήσουμε τουλάχιστον από μόνοι μας τις καταγραφές ανά περιοχή, όπως καταγράφονται και τα θηρεύσιμα είδη, ώστε να έχουμε στατιστικά και να μπορούμε να απαιτήσουμε επιτέλους πράγματα για αυτή τη μάστιγα που λέγεται λύκος. Η περιφέρεια υποφέρει και πρέπει από κάπου να γίνει η αρχή», καταλήγει.
Η μαρτυρία για την απώλεια της Έλλης επαναφέρει στο προσκήνιο ένα ζήτημα που απασχολεί έντονα κυνηγούς σε αρκετές περιοχές της χώρας: την ανάγκη αξιόπιστης και συστηματικής καταγραφής περιστατικών μεταξύ λύκων και κυνηγόσκυλων, ώστε η δημόσια συζήτηση και οποιαδήποτε μελλοντικά μέτρα διαχείρισης να στηρίζονται σε πραγματικά και τεκμηριωμένα δεδομένα.
META MAGAZINO: Διαβάστε εδώ το καλοκαιρινό τεύχος
- Για να μαθαίνετε πάντα όλα τα νέα, κάντε like στη σελίδα μας olanea.gr
