Καλός και θεμιτός ο καθαρισμός των οικοπέδων, αλλά θα μας πει κανείς που να πετάξουμε τα υπολείμματα; (του Κώστα Πασχάλη)
Με ευθύνη προσωπική και υπό την απειλή βαριάς «καμπάνας» ( προστίμου) επιβάλλεται η αποψίλωση των ιδιόκτητων οικοπέδων και κήπων από τους ιδιοκτήτες τους. Μέτρο, τυπικά σωστό, που αποβλέπει στη αφαίρεση όλων εκείνων των εύφλεκτων υλικών που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρώτη ύλη για την εκδήλωση καταστροφικών πυρκαγιών, κυρίως σε οικισμούς που βρίσκονται σε «επικίνδυνες» περιοχές.
Κάθε μέτρο ωστόσο απαιτεί για την υλοποίησή του και την ικανοποίηση κάποιων απαραίτητων προϋποθέσεων. Μία από αυτές και η πλέον βασική είναι η ύπαρξη χώρων εναπόθεσης των υπολειμμάτων (χόρτα, κλαδιά, κ.ά.) Να καούνε απαγορεύεται διά ροπάλου και δη κατά την αντιπυρική περίοδο, της οποίας όμως η διάρκεια επιμηκύνεται συνεχώς λόγω της κλιματικής κρίσης. Οπότε αυτό που γίνεται στην πράξη είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων τα υπολείμματα να μεταφέρονται μέσα ή δίπλα σε κάδους σκουπιδιών, τα οποία ένας Θεός ξέρει που πηγαίνουν. Η χειρότερη των περιπτώσεων είναι η εναπόθεσή τους σε οποιαδήποτε αλάνα, ρεματιά, χαράδρα κρίνεται διαθέσιμη. Έτσι λίγο έξω από τους ορεινούς ή ημιορεινούς οικισμούς, χαράδρες ή ρεματιές έχουν σχεδόν «μπαζωθεί» από υπολείμματα αποψίλωσης ενώ ενδεικτικές είναι και οι εικόνες που παραπέμπουν σε αυτοσχέδιες χωματερές με υλικά οικοδομής και βαριά ή ογκώδη αντικείμενα (στρώματα, παλιά έπιπλα, σίδερα, λαμαρίνες κ.ά). Αντίστοιχη εικόνα και στους πεδινούς οικισμούς, πέριξ των οποίων μαζεύονται πάσης φύσεως υλικά. Σε ότι αφορά στους παράκτιους οικισμούς εκεί είναι που γίνεται το «έλα να δεις». Δίπλα στους ξέχειλους από σκουπίδια κάδους σκουπιδιών, μέσα σε συστάδες δένδρων, σε διάφορες ανοιχτωσιές, σε σχετικά απομακρυσμένους χώρους ακόμη και σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα εναποτίθενται τόνοι υλικών από κλαδιά έως αδρανή υλικά.
Υπάρχει βέβαια η απάντηση που θέλει τον ενδιαφερόμενο να μεταφέρει με δική του ευθύνη τα υπολείμματα αυτά σε ιδιωτικούς χώρους εναπόθεσης έναντι βέβαια χρημάτων. Πέραν του ότι οι χώροι αυτοί είναι λίγοι και συνήθως σε μεγάλες αποστάσεις, τίθεται πέραν του κόστους και το θέμα του τρόπου μεταφοράς τους. Όταν έχεις επί ώρες καταπονηθεί κόβοντας χόρτα η κλαδεύοντας δένδρα, το τελευταίο που μπορείς να υπομείνεις είναι να τα στοιβάξεις και να τα μεταφέρεις (αν και εφόσον έχεις τη δυνατότητα) με ασφάλεια στον χώρο εναπόθεσης.
Ένα άλλο θέμα εξίσου σοβαρό είναι το εξής χαρακτηριστικό: Έχεις κόψει τα χόρτα, έχεις κάνει αυτό που θα έπρεπε και την ίδια στιγμή το διπλανό σου οικόπεδο παραμένει «ζούγκλα» καθόσον αναζητείται για χρόνια ο ιδιοκτήτης του. Επίσης την ίδια στιγμή ο περιβάλλον χώρος του οικισμού, αλλά και των δημόσιων κοινόχρηστων χώρων του (αν μιλούμε για οικισμό που βρίσκεται μέσα ή κοντά σε δασική έκταση) έχει «στρωθεί» με χόρτα που φθάνουν στο γόνατο, τα οποία για να κοπούν στο σύνολό τους πρέπει να έρθει το κατάλληλο συνεργείο που έχει υπογράψει την ανάλογη σύμβαση έργου με τον Δήμο. Μέχρι τότε κόβεις με δική σου πρωτοβουλία ότι μπορείς να κόψεις και εύχεσαι να μην γίνει το «κακό».
Σε κάθε περίπτωση αυτό που πρέπει να κατανοηθεί είναι πως πέραν της προσωπικής ευθύνης υπάρχει (ή πρέπει να υπάρχει) και η αντίστοιχη διοικητική μέριμνα, είτε από την πλευρά της πολιτείας είτε από την πλευρά του Δήμου. Η απόλυτη μετακύλιση της ευθύνης στους δημότες για την εφαρμογή των νομικών διατάξεων , τη στιγμή που δεν υπάρχουν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για την τήρησή τους, συνιστά εντέλει αποποίηση ευθυνών της ίδιας της πολιτείας και των διατεταγμένων οργάνων της. Έτσι φθάνουμε στο κυρίαρχο αδιέξοδο αυτής της χώρας, όπου όταν προκύπτει η καταστροφή να αναζητείται ο φταίχτης μέσα σε ένα ατελείωτο γαϊτανάκι μεταφοράς ευθυνών.
META MAGAZINO: Διαβάστε εδώ το ανοιξιάτικο τεύχος
- Για να μαθαίνετε πάντα όλα τα νέα, κάντε like στη σελίδα μας olanea.gr
