Έσβησε η φωνή του Γιάννη του Αεκτζή (του Κώστα Πασχάλη)
Ο Γιάννης ο Αεκτζής μία από τις γραφικές φυσιογνωμίες της πλατείας Εμπορίου αλλά και της πόλης γενικότερα έφυγε από τη ζωή.
Ο Γιάννης με το «ψιλοχαλασμένο» νου και την μεγάλη σωματική δύναμη για χρόνια πολλά δούλευε περιστασιακά σαν χαμάλης, όπου και όταν τον καλούσαν. Ήσυχος και καλοσυνάτος άνθρωπος, συνεπής στις δουλειές που αναλάμβανε (αρκεί να του περιέγραφες με σαφήνεια τι ήθελες να κάνει) ζούσε υπό την προστασία των δικών του συνεισφέροντας με τα χαρτζιλίκια που του έδιναν από τις δουλειές του «ποδαριού». Το μεγάλο του «χούι» η αρρώστια και το κώλυμά του ήταν η ΑΕΚ. Μετά από κάθε θετικό αποτέλεσμα της ομάδας έβγαινε στους δρόμους της πόλης για να βροντοφωνάξει τη χαρά του. Δεν ξέρω αν έβλεπε ή αν είχε την παραμικρή ιδέα για το ποδόσφαιρο, ούτε πως κόλλησε το «μικρόβιο», αλλά το βέβαιο είναι πως η ΑΕΚ έγινε ένα με το πετσί του. Όταν του κάνανε «καζούρα» (διάφοροι «ανεγκέφαλοι» τύποι) , μετά από ένα αποτυχημένο αποτέλεσμα, γίνονταν «πύραυλος» : έβριζε θεούς και δαίμονες ασταμάτητα και με τον χειρότερο δυνατό τρόπο που μπορούσε κανείς να φανταστεί. Ο ήρεμος και πράος Γιάννης γίνονταν θηρίο ανήμερο, οι φωνές του (ή καλύτερα τα ουρλιαχτά του) ακούγονταν σε όλη την πλατεία Εμπορίου. Σταματούσε μόνον όταν αυτός ή αυτοί που τον πείραζαν απομακρύνονταν με την ουρά στα σκέλια, αφού καταλάβαιναν το μέγεθος της ανοησίας τους.
META MAGAZINO: Διαβάστε εδώ το ανοιξιάτικο τεύχος
Με τον Γιάννη «συνεργάσθηκα» μία φορά μόνον, πολλά χρόνια πριν. Έψαχνα κάποιον να με βοηθήσει στη μεταφορά κάποιων βαριών αντικειμένων και ο Νίκος ο καφετζής («θρυλική» φιγούρα της πλατείας Εμπορίου για χρόνια ατελείωτα) μου πρότεινε τον Γιάννη. Ο Νίκος τον Γιάννη τον είχε σχεδόν υπό την προστασία του. Ήταν μόνιμα στο καφενείο σε μια γωνιά δίπλα στη βιτρίνα, ενώ μεταξύ τους φαίνονταν πως υπήρχε συμπάθεια και αποδοχή. Με την μεσολάβηση του Νίκου καθορίσαμε την τιμή (ο Γιάννης δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει την αξία του χρήματος, έπαιρνε όσα του έδιναν) και έμενε να κανονίσουμε το ραντεβού, που ήταν για την επομένη νωρίς το πρωί. Εύκολο ακούγεται δύσκολα γίνεται. Ο Γιάννης μεταξύ άλλων αντιλαμβάνονταν βασικές έννοιες με το δικό του τρόπο. Του λέω λοιπόν πως τώρα που μιλούμε είναι απόγευμα και πως σε λίγο θα νυχτώσει. Ναι μου απαντά. Ωραία του λέω. Μόλις φύγει η νύχτα με το πρώτο φως της ημέρας (με το που θα βγει ο ήλιος, επιμένω) θα είσαι εδώ στο καφενείο για να ξεκινήσουμε. Εντάξει μου λέει. Κοιτώ ερωτηματικά τον Νίκο που μου λέει πως έγινε η συνεννόηση . Είσαι σίγουρος; τον ξαναρωτώ. Ναι μου απαντά. Την επομένη το πρωί κατά τις επτά (είναι καλοκαίρι) πηγαίνω στο καφενείο και βλέπω τον Γιάννη καθισμένο στη γνωστή του θέση. Βλέποντάς με ο Νίκος μου λέει πως είναι εδώ από τις έξι το πρωί, πραγματικά με το πρώτο φως της ημέρας. Κάναμε εξαιρετική δουλειά. Δούλεψε αγόγγυστα και με μοναδική συνέπεια κάνοντας ότι του έλεγα, χωρίς την παραμικρή χρονοτριβή. Τελειώσαμε τον πλήρωσα, κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι του και έφυγε. Από τότε όποτε βλεπόμασταν και αυτό συνέβαινε τακτικά ανταλλάσσαμε ένα γεια.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα, εξ’ όσων έμαθα, μπαινόβγαινε στο νοσοκομείο, αφού παρουσίαζε διάφορα προβλήματα η υγεία του. Οι φωνές του ακούγονταν ολοένα και λιγότερο, η παρουσία του στην πλατεία αραίωσε κατά πολύ. Το πρωί της Κυριακής έμαθα πως τον «εγκατέλειψε» η καρδιά του. Έφυγε σε ηλικία περίπου εξήντα χρόνων. Εύχομαι και ελπίζω να έχει καλό ταξίδι.
- Για να μαθαίνετε πάντα όλα τα νέα, κάντε like στη σελίδα μας olanea.gr
