Λίγο πριν από την επιστροφή του «Παιδιού» στην ΕΡΤ, όπως έγινε γνωστό το απόγευμα της Πέμπτης 8 Οκτωβρίου 2026, ο Βασίλης Μπούτσικος βρέθηκε στο πλατό της εκπομπής «Πρωίαν σε είδον». Ο ταλαντούχος και βραβευμένος με το Βραβείο Χορν ηθοποιός συνομίλησε με τον Φώτη Σεργουλόπουλο και την Τζένη Μελιτά, αναφερόμενος, μεταξύ άλλων, στη βαθιά ανάγκη του να διατηρεί επαφή με τη φύση και τον τόπο καταγωγής του.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Βασίλης Μπούτσικος μίλησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια για την επιθυμία του να απομακρύνεται από τους έντονους ρυθμούς της πόλης. Όπως εξήγησε, η σκέψη να γίνει βοσκός λειτουργεί περισσότερο ως ένας συμβολικός τρόπος για να εκφράσει την ανάγκη του για ηρεμία, απλότητα και ουσιαστική επαφή με το φυσικό περιβάλλον.
Βασίλης Μπούτσικος: Η ανάγκη να βρίσκεται κοντά στη φύση
«Λέω πως θέλω να γίνω βοσκός κάποιες φορές, όταν νιώθω ότι τα πράγματα σφίγγουν πολύ στην πόλη. Λέω δηλαδή πως κάπως θέλω να ’μαι κοντά στη φύση», ανέφερε χαρακτηριστικά ο ηθοποιός.
Ο ίδιος έσπευσε να διευκρινίσει πως αντιλαμβάνεται πλήρως τις δυσκολίες που συνεπάγεται ένα τέτοιο επάγγελμα. Η ζωή ενός βοσκού απαιτεί αντοχή, καθημερινή προσπάθεια και διαρκή επαφή με τη φύση, ενώ συχνά συνοδεύεται από μοναχικότητα και ευθύνες που δεν είναι εύκολο να αναληφθούν.
«Φυσικά θεωρώ πως είναι κάτι πολύ δύσκολο το να είσαι βοσκός. Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Πέρα από τη μοναχικότητα, θέλει πολλά», σημείωσε. Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα αυτή τον βοηθά να δημιουργεί ένα νοητό καταφύγιο, έναν διαφορετικό τρόπο ζωής που απέχει από την πίεση και την ταχύτητα της καθημερινότητας στην πόλη.
Για τον Βασίλη Μπούτσικο, η επιθυμία να γίνει βοσκός δεν αποτελεί απαραίτητα ένα ρεαλιστικό επαγγελματικό σχέδιο, αλλά έναν τρόπο να επαναπροσδιορίζει τις ανάγκες του όταν αισθάνεται ότι απομακρύνεται από όσα έχουν πραγματική σημασία. Η φύση, η γη και η απλή καθημερινότητα φαίνεται να λειτουργούν ως αντίβαρο στις απαιτήσεις της καλλιτεχνικής ζωής.
Η φροντίδα της γης και των φυτών
Ο ηθοποιός μίλησε επίσης για την ιδιαίτερη σχέση που έχει αναπτύξει με τη γη και τα φυτά. Όπως εξομολογήθηκε, η ενασχόληση με κάτι τόσο απλό και χειροπιαστό τού δίνει την αίσθηση ότι είναι χρήσιμος και δημιουργικός.
«Γενικά, με το να ασχολούμαι με τη γη, μου φαίνεται ότι κάπως νιώθω χρήσιμος», ανέφερε. Η φράση αυτή αποτυπώνει τη σημασία που έχει για εκείνον η φροντίδα των φυτών, καθώς μέσα από αυτήν βρίσκει έναν πρακτικό και άμεσο τρόπο να συνδέεται με τη ζωή και την καθημερινότητα.
Η σχέση του με την καλλιέργεια δεν περιορίζεται σε μια περιστασιακή ενασχόληση. Στο μπαλκόνι του στην Κυψέλη έχει δημιουργήσει έναν μικρό προσωπικό κήπο, γεμάτο γλάστρες. «Στο μπαλκονάκι μου στην Κυψέλη έχω πενήντα γλάστρες. Έχω γλάστρες πολλές και τις φροντίζω όσο μπορώ», είπε, περιγράφοντας έναν χώρο που, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας, του επιτρέπει να διατηρεί καθημερινή επαφή με το φυσικό στοιχείο.
Οι γλάστρες αυτές φαίνεται να αποτελούν μια μικρή όαση μέσα στο αστικό περιβάλλον. Η φροντίδα τους απαιτεί χρόνο και συνέπεια, προσφέροντας ταυτόχρονα στον ηθοποιό στιγμές συγκέντρωσης και ηρεμίας.
Οι αναμνήσεις από το χωριό στα Βαρδούσια
Ιδιαίτερη θέση στις αναμνήσεις του Βασίλη Μπούτσικου έχει ο τόπος καταγωγής του, στα Βαρδούσια. Εκεί περνούσε τα καλοκαίρια της παιδικής του ηλικίας, φιλοξενούμενος από τη γιαγιά του. «Το χωριό μου είναι στα Βαρδούσια, πήγαινα κάθε καλοκαίρι, με άφηναν οι γονείς μου τρεις μήνες στη γιαγιά», ανέφερε.
Οι μήνες που περνούσε στο χωριό φαίνεται πως διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό τη σχέση του με τη φύση και την επαρχία. Μακριά από τον θόρυβο και την ένταση της πόλης, είχε την ευκαιρία να βιώσει έναν πιο αργό και ουσιαστικό ρυθμό ζωής, γεμάτο εικόνες, μυρωδιές και εμπειρίες που παραμένουν ζωντανές μέχρι σήμερα.
«Κάπως συντονίζομαι όταν πηγαίνω σ’ αυτόν τον τόπο, ηρεμώ», πρόσθεσε. Η επιστροφή στα Βαρδούσια φαίνεται να λειτουργεί για τον ίδιο ως μια διαδικασία επανασύνδεσης με τις ρίζες του. Εκεί βρίσκει την ηρεμία και την ισορροπία που συχνά απουσιάζουν από την καθημερινότητα της πόλης.
Μέσα από τα λόγια του, ο Βασίλης Μπούτσικος ανέδειξε τη σημασία της φύσης, της γης και των παιδικών αναμνήσεων ως πηγών δύναμης και ανανέωσης. Η σκέψη να γίνει βοσκός, η φροντίδα των πενήντα γλαστρών στην Κυψέλη και οι επισκέψεις στο χωριό του στα Βαρδούσια συνθέτουν μια προσωπική ανάγκη για ισορροπία. Για τον ίδιο, η επιστροφή στη φύση δεν είναι απλώς μια απόδραση, αλλά ένας τρόπος να ξαναβρίσκει τον εαυτό του όταν η ζωή στην πόλη γίνεται υπερβολικά απαιτητική.
