Σε μια ειλικρινή και αφοπλιστική εμφάνιση στην εκπομπή «Ένας κι Ένας» με τον Θοδωρή Βαμβακάρη και τον Τάκη Γιαννούτσο, στο ΕΡΤnews, ο Γιάννης Διονυσίου μίλησε για την πορεία του, την αναγνωρισιμότητα και το πώς έμαθε να διαχειρίζεται την έκθεση. Με αφορμή το μεγάλο αφιέρωμα στον Απόστολο Καλδάρα που θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Βράχων, ο γνωστός ερμηνευτής γύρισε τον χρόνο πίσω, σε μια περίοδο που –όπως παραδέχεται– «άρχισε να χάνει την μπάλα», όταν ξαφνικά ο κόσμος άρχισε να τον σταματά στον δρόμο, προτού καν αποκτήσει τηλεοπτική προβολή. Ο Γιάννης Διονυσίου, με ωριμότητα και αυτογνωσία, τόνισε ότι η δημοσιότητα «δεν έχει μόνο δικαιώματα, έχει και ευθύνες», αποτυπώνοντας το προσωπικό του ταξίδι από την αιφνίδια επιβεβαίωση στην ισορροπία.
Η συνέντευξη και το αφιέρωμα στον Απόστολο Καλδάρα
Αφορμή για τη συζήτηση στάθηκε το αφιέρωμα στον σπουδαίο Απόστολο Καλδάρα, μια βραδιά που υπόσχεται να τιμήσει με σεβασμό και πάθος έναν δημιουργό που σημάδεψε το λαϊκό τραγούδι. Ο Γιάννης Διονυσίου, ως ένας από τους ερμηνευτές της βραδιάς, μίλησε με ενθουσιασμό για το ρεπερτόριο, την ευθύνη που φέρνει πάνω της μια τέτοια παράσταση και τη χαρά να επικοινωνεί διαχρονικά τραγούδια με το κοινό. Όπως εξήγησε, όταν το υλικό είναι τόσο σπουδαίο, ο ερμηνευτής καλείται να σταθεί αντάξιος, να ακούσει προσεκτικά την ιστορία κάθε κομματιού και να την ξαναδιηγηθεί με δικό του αποτύπωμα.
Πώς ο Γιάννης Διονυσίου βίωσε την αναγνωρισιμότητα
Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, ο Γιάννης Διονυσίου περιέγραψε την πρώτη του επαφή με τη δημοσιότητα, πολύ πριν την τηλεόραση. Βρισκόταν ακόμη στη Θεσσαλονίκη, φοιτητής τότε, και συμμετείχε σε θεατρική παράσταση που παιζόταν Τετάρτη με Κυριακή, για ολόκληρη σεζόν, σε κατάμεστο θέατρο. Παρότι στο πρόγραμμα τραγουδούσε δύο έως τέσσερα τραγούδια, η ανταπόκριση του κοινού ήταν για τον ίδιο «πολύ», σχεδόν κατακλυσμιαία, για την ηλικία και το στάδιο στο οποίο βρισκόταν.
Εκείνη την περίοδο, όπως θυμάται, τα πρώτα σχόλια, τα βλέμματα και οι ξαφνικές προσεγγίσεις στον δρόμο τον βρήκαν απροετοίμαστο. «Με σταματούσαν στον δρόμο ξαφνικά», περιγράφει. Ο 23χρονος τότε φοιτητής από την Κύπρο βρέθηκε να διαχειρίζεται μια νέα πραγματικότητα, χωρίς ακόμη τα εργαλεία και τις άμυνες που δίνει ο χρόνος και η εμπειρία.
«Άρχισα να χάνω την μπάλα»: η αυτοκριτική του Γιάννη Διονυσίου
Το πιο δυνατό σημείο της αφήγησής του ήταν η παραδοχή ότι, σε μια φάση, «άρχισε να χάνει την μπάλα» με τον εαυτό του. Η αιφνίδια αναγνώριση, ακόμα και σε περιορισμένο πλαίσιο, μπορεί να πολλαπλασιάσει την πίεση. Εκείνος ένιωσε πως η εικόνα του προς τα έξω και οι προσδοκίες των άλλων τον ξεπερνούσαν. Η κρίσιμη στροφή, όμως, ήρθε γρήγορα: «Ευτυχώς το συνειδητοποίησα νωρίς», είπε, περιγράφοντας τη στιγμή που έβαλε φρένο, επαναπροσδιορίζοντας τι είναι δουλειά, τι είναι χαρά και τι είναι ευθύνη.
Σε αυτό το σημείο, ο Γιάννης Διονυσίου ξεχώρισε την αξία της γείωσης: το να θυμάσαι ότι η τέχνη είναι πρωτίστως εργασία, καθημερινή άσκηση και πειθαρχία. Η σκηνή δίνει χαρά, αλλά δεν είναι πεδίο αλαζονείας. Η αποδοχή του κοινού είναι συγκινητική, αλλά δεν γίνεται πυξίδα ταυτότητας. Ο ίδιος έμαθε να βάζει όρια, να φιλτράρει τον θόρυβο, να επενδύει στον εαυτό του χωρίς να εγκλωβίζεται στην εικόνα.
Η έκθεση έχει και ευθύνες: τι κρατά ο Γιάννης Διονυσίου σήμερα
«Η έκθεση έχει και ευθύνες. Δεν έχει μόνο δικαιώματα», τόνισε ο Γιάννης Διονυσίου, συνοψίζοντας με μια φράση όσα έμαθε. Η ευθύνη δεν αφορά μόνο το πώς παρουσιάζεται δημόσια, αλλά και το πώς τιμά την τέχνη, συνεργάζεται με τους συναδέλφους, σέβεται το κοινό και τον εαυτό του. Σήμερα, όπως διαφαίνεται από τον τρόπο που μιλά, αντιμετωπίζει τη δημοσιότητα ως απαραίτητο κομμάτι της δουλειάς: χρήσιμο, συχνά δημιουργικό, αλλά και απαιτητικό. Η επιλογή είναι συνειδητή: να παραμένει παρών με το έργο του, όχι να κυνηγά την επιβεβαίωση.
Σε πρακτικό επίπεδο, αυτό μεταφράζεται σε προετοιμασία πριν από κάθε εμφάνιση, μελέτη του ρεπερτορίου, προσοχή στη φωνητική φροντίδα και επιμονή στις λεπτομέρειες της ερμηνείας. Κάθε εμφάνιση είναι ένα συμβόλαιο με το κοινό. Και όταν το ρεπερτόριο είναι του βεληνεκούς του Καλδάρα, ο πήχης ανεβαίνει ακόμη περισσότερο: απαιτεί γνώσεις, σεβασμό στην παράδοση και διάθεση να μιλήσεις σύγχρονα χωρίς να προδώσεις το πρωτότυπο.
Μια βραδιά-υπόσχεση στο Θέατρο Βράχων
Το αφιέρωμα στον Απόστολο Καλδάρα αναμένεται να είναι μια γιορτή για το λαϊκό τραγούδι, με τους ερμηνευτές να πιάνουν το νήμα από τις ρίζες και να το ξετυλίγουν μέχρι το σήμερα. Ο Γιάννης Διονυσίου, με την εκφραστική του στόφα και τη γνώση της παράδοσης, δείχνει έτοιμος να καταθέσει μια ωριμότερη εκδοχή του εαυτού του: πιο συνειδητή, πιο στοχευμένη, πιο αληθινή. Εκεί όπου άλλοτε «χάθηκε η μπάλα», τώρα υπάρχει πυξίδα. Και αυτό είναι που περιμένει να δει και το κοινό: ερμηνείες που πατούν γερά σε μια προσωπική διαδρομή αυτογνωσίας.
